Loading
Środki ochrony roślin

Babka zwyczajna
Plantago maior L.

Bylina. Występuje na pastwiskach, łąkach, ponadto na wilgotnych ścierniskach żytnich oraz w koniczynach, lucernie i innych uprawach wieloletnich. Jest także chwastem trawników i boisk sportowych. Pospolita w całym kraju. Lubi gleby wilgotne, gliniaste, bogate w azot.

Siewka — liścienie wydłużone na szczycie tępe z ogonkami zrośniętymi u nasady w błonkowatą pochwę, osadzone na krótkiej łodyżce podliścieniowej. Pierwszy liść wąski, w miarę rozwoju staje się szerszy do owalnego na dość długim ogonku. Kolejne liście podobne, z nielicznymi prostymi włoskami.

Dorosła roślina wraz z kwiatostanami do 40 maksymalnie 60 cm wysokości. Nie tworzy wyraźnej łodygi, jest zredukowana. Liście tylko odziomkowe szerokie jajowato-eliptyczne, skupione w przyziemne rozety. Blaszka liściowa w dole zaokrąglona, jest do dwóch razy dłuższa od ogonka, posiada równoległe, łukowate nerwy. Czasami lekko owłosiona. Kwiaty niepozorne osadzone na wydłużonych kłosokształtnych kwiatostanach, początkowo fioletowe, później żółtawe.

Cechy wyróżniające — posiada pachnące kwiaty. Najłatwiej pomylić ją z babką wielonasienną, której liście u podstawy są klinowato zwężone, nie eliptycznie jak u babki zwyczajnej.