Trawa jednoroczna, jara, ciepłolubna. Zachwaszcza głównie uprawy okopowe z kukurydzą włącznie. Występuje w całym kraju. Najczęściej pojawia się na glebach żyznych, bogatych w azot i wapń, dość wilgotnych. Na podłożu gliniastym. Próg szkodliwości jest określany w granicach już 3-6 roślin na 1 m2.
Siewka — epikotyl równowąski, na szczycie zaostrzony, wzdłuż liczne nerwy. Brunatna pochwa liściowa jest spłaszczona. Kolejne liście dłuższe, łukowato odchylone, również z newrwami. Nie posiada języczka, u nasady najczęściej z pojedynczymi włoskami.
Dorosła roślina — źdźbła kłosonośne czasami przekraczają 100 cm wysokości, w dolnych partiach często fioletowo nabiegłe, lekko spłaszczone, później wzniesione, rozgałęzione. W dolnych kolankach zgięte, gładkie, nagie. Liście zielone lub ciemnozielone przechodzące w przebarwienia antocyjanowe, szerokie, często pofałdowane. Brak języczka oraz uszek. Tworzy bujne i dobrze rozkrzewione kępy. Kwiatostanem jest gęsta wyprostowana wiecha od 6 do 30 cm długości.
Cechy wyróżniające — łatwa do pomylenia w fazie siewek z palusznikami i włośnicami, w starszych fazach znacznie bujniejsza. Siewka poza korzeniem zarodkowym posiada u podstawy źdźbła korzenie przybyszowe.