Roślina jara, zimująca, wschodzi wiosną i jesienią. Uciążliwy chwast występujący prawie we wszystkich uprawach jednorocznych i wieloletnich i ogrodach. Pospolita na całym niżu oraz w górach, najbardziej lubi żyzne gleby gliniaste.
Siewka — łodyżka podliścieniowa u dołu brunatnoczerwona. Liścienie okrągłe, minimalnie owalne, połyskujące, na szczycie płytko wcięte z drobną brązową brodawką w wycięciu. Przy ogonku z drobnym uszkowatym wycięciem na rynienkowatych ogonkach. Unerwienie łukowato pierzaste, słabo widoczne. W pachwinach liści zawiązki odgałęzień bocznych. Pierwsze liście naprzeciwległe, w zarysie okrągłe, sercowate, z każdej strony 2-3 zaokrąglone ząbki.
Dorosła roślina posiada czworokątną, owłosiona na krawędziach, podnoszącą się lub wyprostowaną łodygę. Jest niedużego pokroju osiąga wysokość 5-25 cm. Liście ułożone na krzyż naprzeciwległe, lekko wydłużone sercowate, ukośnie karbowane; pod spodem gładkie, na wierzchu delikatne, krótkie włoski. Wszystkie na ogonkach — dolne na dłuższych niż górne. Kwiaty zebrane w nibyokółki, gęsto skupione na szczycie łodygi barwy różowej.
Cechy charakterystyczne — posiada nieprzyjemny zapach.