Pospolita roślina jednoroczna, jara. Jest chwastem ogrodowym oraz roślin okopowych i zbóż jarych. Nasiona często przenoszone z obornikiem i ziemią kompostową. Lubi przede wszystkim gleby gliniaste, rędziny oraz czarne ziemie nawożone obornikiem, o odczynie słabo kwaśnym do obojętnego, azotolubna, dobrze znosi susze.
Siewka — łodyżka podliścieniowa dość silna, naga pod liścieniami zielona, niżej czerwonawa. Liścienie nagie, zielone, wydłużone, równowąskie, tępo zakończone, zwężone w ogonek, słabo widoczny nerw środkowy; epikotyl 2-3 mm. Liście są wydłużone, całobrzegie zebrane w rozetkę o barwie sinawozielonej. W pachwinach widoczne zawiązki rozgałęzień.
Dorosła roślina osiągająca wysokość 30-90 cm. Łodyga krzaczasta silnie rozgałęziona. Liście trójkątnie lancetowate i trójkątnie jajowate, bardzo rzadko ząbkowane, wszystkie lekko mączyste. Kwiaty niepozorne rozdzielnopłciowe, zebrane w luźne kłosy.
Cechy charakterystyczne — siewki łobody w pachwinach posiadają zalążki rozgałęzień, natomiast bardzo podobne siewki komosy takich zalążków rozgałęzień. Można pomylić tylko z innymi gatunkami łobody.