Loading

Środki ochrony roślin

Owies głuchy
Avena fatua
L.

Rodzina: trawy – Poaceae; d. Gramineae.

Roślina jednoroczna jara, wschodząca wiosną. Spotykany w rejonie środkowo-południowej i środkowo-wschodniej Polski. Występuje najczęściej w buraku cukrowym i pastewnym, grochu, ziemniaku, w wielu roślinach warzywnych oraz w zbożach jarych. Najlepiej rośnie na glebach wapiennych, gliniastych lub marglisto-gliniastych, podmokłych. W zależności od uprawy próg szkodliwości waha się od 3-10 roślin/m2.

Siewka — pierwszy liść jest równowąski, brzegi u dołu są delikatnie owłosione. Drugi liść podobny, ale większy. Kolejne liście coraz mniej owłosione. Widoczne liczne nerwy, ale tylko 3 wyraźne. Liście skręcają się w lewo. Pochwa liściowa również z widocznymi nerwami. Języczek liściowy błoniasty, silnie wydłużony, uszek brak. Koleoptyl brudno biały. Występuje we wszystkich uprawach rolniczych, na ścierniskach oraz w ogrodach, na łąkach i pastwiskach, trawnikach.

Dorosła roślina osiąga wysokość 60-130 cm. Pochwy dolnych liści owłosione, języczek liściowy długi. Kwiatostanem jest rozpierzchła lub ściągnięta wiecha. Kwiaty z 2 plewkami, plewka dolna z kolankowato zgiętą, śrubowato skręconą ością, na grzbiecie częściowo pokryta brunatnożółtymi, szorstkimi włoskami.

Cechy charakterystyczne — do cech rozpoznawczych należy pierwszy liść, który jest długi i wąski, o pionowym pokroju. Liście owsa głuchego skręcają się w lewo, czyli przeciwnie do ruchu wskazówek zegara, co ułatwia odróżnienie go od jęczmienia i  pszenicy, których liście skręcają się w przeciwnym kierunku. W przeciwieństwie do tych zbóż owies głuchy nie ma tzw. “uszek”. Dorosłe egzemplarze bardzo łatwo rozpoznać po charakterystycznych rozpierzchłych wiechach.


 

 

 

 

 

Polityka prywatności