Roślina jednoroczna jara często zimująca, Występuje masowo na niżu, najczęściej zachodniej części kraju. Jest chwastem zbóż ozimych, głównie żyta i jarych. Lubi gleby żyzne, piaszczyste, gliniaste i gliniasto piaszczyste zawierające wapno, występuje na nieużytkach i w zaroślach. Próg szkodliwości wynosi 10-15 roślin/m2.
Siewka — łodyżka podliścieniowa jest brunatna, naga lub rzadko owłosiona, często skrzywiona. Liścienie nagie, szeroko eliptyczne, na szczycie zaokrąglone lub lekko wcięte. Ogonek liścieniowy lekko owłosiony, wyraźny nerw środkowy, nieco słabiej zarysowane łukowate nerwy boczne. W pachwinach liścieni odgałęzienia boczne. Blaszki pierwszych liści jajowato trójkątne, w kątach zaokrąglone, kolejne liście pięcioklapowe. Ogonki i blaszki owłosione.
Dorosła roślina jest rozesłana i posiada płożące łodygi o długości 3-30 cm. Są one ciemnozielone, rozesłane, z nielicznymi długimi włoskami. Liście sercowate, czasami w nasadzie ucięte, z klapami, z czego klapa szczytowa zdecydowanie najszersza, owłosione. Kwiaty umieszczone w kątach liści, szypułki długości przysadek, 3-4 razy dłuższe od kielicha. Korona czteropłatkowa, jasnobłękitna.
Cechy charakterystyczne — łodyżka podliścieniowa lekko skrzywiona, podobnie jak u przetacznika perskiego, roślina długo owłosiona, posiada sercowate działki kielicha, torebka z nasionami bardziej szeroka niż długa. Łodyga łatwo ukorzenia się.