Roślina jednoroczna jara, zimująca. Występuje na niżu i niższych partiach górskich. Zachwaszcza wszystkie uprawy sadownicze, polowe i ogrodowe, masowo pojawia się na ścierniskach. Występuje na wszystkich glebach, ale preferuje gleby piaszczyste.
Siewka — liścienie zielone, na wierzchu z krótkimi włosami, eliptyczne z krótkim ogonkiem, osadzone na krótkiej nagiej łodyżce podliścieniowej. Pierwsze liście szeroko eliptyczne osadzone na ogonkach dł. blaszek liściowych, na szczycie i u nasady zwężone Blaszki są całobrzegie lub posiadają z każdej strony po jednym ząbku. Ułożone skrętolegle. Nerwacja liści wyraźna, silnie zaznaczony nerw środkowy oraz dobrze widoczne dużo cieńsze, połączone ze sobą nerwy boczne w kształcie pętli.
Roślina dorosła osiąga wysokość 15-100 cm. Łodyga szorstko owłosiona, rozgałęziona, o gałązkach drugiego i trzeciego stopnia groniasto ułożonych. Liście rzadko owłosione, lancetowate, prawie równowąskie, nie zawsze, ale posiadają do 3 par ząbków. Kwiaty drobne, brudnobiałe. Zewnętrzne niepozorne, słupkowe, a wewnętrzne rurkowate.
Cechy charakterystyczne — najbardziej typowy jest pokrój rośliny dorosłej w stanie przekwitania, znaczna liczba przekwitających kwiatów zaopatrzona w brudnobiały puch wygląda jak puszysta nieregularna kula.