Roślina dwupienna, jednoroczna jara. W kraju najczęściej spotykana na zachodzie. Na polach jest chwastem okopowych i kukurydzy, spotykany w ogrodach zwłaszcza na warzywnikach. Najlepiej rośnie na glebach żyznych, pulchnych gliniastych i piaszczystych, ciepłych, obfitujących w azot i wapno.
Siewka — łodyżka podliścieniowa żółtozielona, czasami fioletowo nabiegła obła, naga. Liścienie w zarysie okrągłe, lekko wydłużone, osadzone na ogonkach. Na nagiej blaszce liściowej widoczny nerw środkowy i dwa łukowate boczne. Liście naprzeciwległe, szeroko jajowate, brzegi delikatnie karbowane z nielicznymi, krótkimi włoskami, na zwężającym się szczycie zaokrąglone. W kątach pierwszych liści pojawiają się zawiązki pędów bocznych.
Dorosła roślina dorasta do 20-30 cm wysokości. Łodyga rozgałęziona. Liście naprzeciwległe, w zarysie jajowate lub eliptyczne, wydłużone o brzegach piłkowanych, osadzone na długich ogonkach. Z wierzchu lśniące, pod spodem matowe, nagie lub delikatnie owłosione. Kwiaty żeńskie są siedzące lub osadzone na krótkich szypułkach po 1-3 w kątach liści. Kwiaty męskie zebrane są w kłosowate skupienia na cienkich, wzniesionych osiach kwiatostanowych liści.
Cechy charakterystyczne — na siewkach widoczne zawiązki kwiatów. Roślina dwupienna o innych kwiatach na poszczególnych osobnikach. Wyraźne żółte unerwienie sprawia, że całe liście przyjmują barwę żółto zieloną. Posiada drażniący smak, a po roztarciu nieprzyjemny zapach.