Włośnica sina
Setaria glauca (L.) P.B.

Trawa jednoroczna jara. Zachwaszcza głównie okopowe, kukurydzę, lucernę, rzadziej spotykana w zbożach, bardzo kłopotliwa w uprawie prosa, często i masowo dojrzewa na ścierniskach, zwłaszcza żytnich. Często występuje w ogrodach. Lubi gleby wilgotne, jest chwastem gleb gliniastych i piaszczystych z wyjątkiem zasadowych rędzin. Typowo ciepłolubna.

Siewka — koleoptyl błoniasty z dwoma ciemnoczerwonymi nerwami. Pierwszy liść wąski na szczycie zaostrzony. Wzdłuż blaszki liściowej przebiegają liczne nerwy, wśród nich trzy zdecydowanie wyraźne. Drugi liść podobny do pierwszego, często nieco węższy. Od drugiego liścia na granicy pochwy liściowej i blaszki liściowej można zauważyć wianuszek cienkich biało przezroczystych, dość długich włosków. Brak języczka.

Dorosła roślina osiąga wysokość 10-40 cm. Źdźbło pojedyncze, proste lub wznoszące się, pod kwiatostanem szorstkie. Liście matowe, niebieskozielone do szaro zielonych z białą podłużna smugą w środku, nagie, szerokie, równowąskie. Pochwy liściowe nagie. W miejscu języczka wianuszek krótkich włosków. Kwiatostan stanowi wiecha, która jest wydłużona, walcowata.

Cechy wyróżniające — w przeciwieństwie do włośnicy zielonej brzegi pochwy liściowej nieowłosione. Wiecha i ziarniaki większe niż u włośnicy zielonej. Źdźbło pojedyncze, u włośnicy zielonej źdźbło u nasady jest gałęziste. Szczecinki żółte lub rude — u włośnicy zielonej, zielone lub fioletowe.

Włośnica sina Setaria glauca (L.) P.B.

Włośnica sina
Setaria glauca (L.) P.B.