Loading
Środki ochrony roślin

Włośnica zielona
Setaria viridis (L.) P.B.

Trawa kępowa, jednoroczna jara. Pospolita w całym kraju, ale częściej spotykana na południu. Często spotykana w roślinach okopowych, kukurydzy i w ogrodach, występuje także w zbożach, ale jej rozwój w nich jest słaby, owocuje dopiero na ścierniskach. Lubi gleby żyzne piaszczyste i gliniaste. Ciepłolubna.

Siewka — koleoptyl błoniasty, czerwono nabiegły. Pierwszy liść wydłużony, wzdłuż którego biegnie wiele równoległych nerwów. Drugi liść podobny, nieco dłuższy, ale węższy. Pochwa dość intensywnie czerwona, bez języczka, owłosiona. Odcinek między pochwą a blaszką liściową pokryty długimi i cienkimi włosami.

Dorosła roślina osiąga wysokość 15-40 cm. Źdźbło cienkie, wyprostowane, czasem wzniesione lub podnoszące się, u nasady gałęziste. Równowąskie,  lancetowate, zielone z niebieskim nalotem, wierzch i brzegi szorstkie. Języczek zastąpiony wianuszkiem włosków. Kwiatostan stanowi wydłużona, walcowata wiecha.

Cechy charakterystyczne — źdźbło u  nasady gałęziste, u włośnicy sinej na ogół pojedyncze. Kłosy i ziarniaki mniejsze niż u włośnicy sinej. Szczecinki zgodnie  zielone lub fioletowe w odróżnieniu od żółtych lub rudych włośnicy sinej. Brzegi pochwy włośnicy zielonej są owłosione, włośnicy sinej — nie.