Loading

Środki ochrony roślin

Wyczyniec polny
Alopecurus mysoruides
Huds.

Trawa kępowa, jednoroczna jara, zimująca. W Polsce pojawia się coraz częściej na niżu, najbardziej popularny na terenach północnych np. Żuławy i wschodnich. Zachwaszcza głównie zboża ozime. Preferuje gleby ciężkie, zwięzłe, gliniaste, żyzne — jednocześnie wilgotne o pH 4,0-7,5. Uważany jest za roślinę wskaźnikową gleb nie drenowanych. Nie lubi zacienienia. Próg szkodliwości określa się na 12-13 roślin/m2.

Siewka — pierwszy liść w pączku zwinięty, wąski, długości 3-4 cm. Kolejne liście dłuższe i szersze, wyraźnie żeberkowane, w górnej części szorstkie. Pod spodem lekko błyszczące, czasami czerwono nabiegłe. Języczek wyraźny, nierównomiernie ząbkowany. Uszek brak.

Dorosła roślina — osiąga wysokość 20-70 cm, jej źdźbła od nasady rozgałęziają i podnoszące się. Liście w pączku zwinięte, płaskie, podłużnie lancetowate z ostrymi brzegami, wyraźnie żeberkowane często czerwono nabiegłe. Pochwy liściowe otwarte, nagie, na najwyższych piętrach pędów generatywnych rozdęte często z fioletowym przebarwieniem. Języczek nierównomiernie ząbkowany, uszek brak. Kwiatostanem jest kłosokształtna wiecha, wąsko walcowata.

Cechy charakterystyczne — mylona z  tymotką, po zgięciu kłosa tymotki łąkowej w literę “U” kłoski równomiernie odchylają się od osi, po zgięciu kłosa wyczyńca w literę “U” kłoski odchylają się nierównomiernie. W ramach rodzaju można pomylić z wyczyńcem łąkowym lub wyczyńcem kolankowym, oba wymienione gatunki mają mniejsze ziarniaki niż wyczyniec polny.


 

 

 

 

 

Polityka prywatności