Wyka ptasia
Vicia cracca L.

Roślina trwała, bylina. Pospolita na całym niżu i w górach. Masowo występuje wśród zbóż ozimych, mniej licznie w jarych, częsta na skrajach pól i miedzach. Lubi gleby wilgotne różnych typów, ale preferuje gliniaste i próchniczne, lekko wapienne.

Siewka — łodyżka podliścieniowa cienka, czworo graniasta, u dołu zabarwiona na fioletowo, znajdują się na niej dwa drobne 3-dzielne łuskowate liście. Liścieni właściwych nie posiada, znajdują się pod ziemią i są częściami nasienia. Liście ułożone skrętolegle. Pierwszy, drugi i trzeci liść o jednej parze równowąskich lekko lancetowatych, ostro zakończonych listków. Przylistki drobne.

Dorosła roślina osiąga wysokość 30-100 cm, jej łodyga jest wiotka, żeberkowana, rzadko owłosiona — włoski przylegające, płożąco pnąca się. Posiada rozłogi z dość długimi rozgałęzieniami. Liście parzysto pierzasto złożone o 6-10 parach wydłużonych płaskich lancetowatych listków zakończone wąsem. Przylistki strzałkowate, całobrzegie. Widać nerw środkowy i biegnące równolegle do niego nerwy boczne. Kwiatostan na długiej szypule, jednostronny, z 20-40 niebieskofioletowymi lub sinymi z widocznym żyłkowaniem, bezwonnymi, lekko zwisającymi kwiatami.

Cechy wyróżniające — pierwsze 3 liście siewki posiadają tylko jedną parę wydłużonych listków. Strąki z 4-5 nasionami. Posiada bardzo silnie rozwinięty system korzeniowy oraz rozłogi.

Wyka ptasia Vicia cracca L.

Wyka ptasia
Vicia cracca L.